Τρίτη 4 Μαΐου 2021

Οι Αλβανοί εθελοντές στη Μέση Ανατολή και η εισαγωγή αλβανικής ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη.

Στελέχωση των τζιχαντιστικών ομάδων σε Συρία και Ιράκ από τους Αλβανούς. 

Κατά τη διάρκεια του Συριακού εμφυλίου δεκάδες χιλιάδες μαχητές ανά τον κόσμο συνέδραμαν κάθε αντιμαχόμενη πλευρά. Οι περισσότεροι ξένοι μαχητές που κατατάσσονται στις οργανώσεις του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και Λεβάντε (ISIL) και στις οργανώσεις που μάχονται ενάντια στη συριακή κυβέρνηση -Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ (HTS), Αχράρ αλ Σαμ, κοκ- εμπνέονται και έλκονται  κυρίως από θρησκευτικούς λόγους, τη τζιχαντ, αν και αρκετοί σημειώνουν ότι η θρησκεία δεν αποτελεί το μοναδικό κίνητρο. Από απλούς αρχάριους μέχρι σκληροπυρηνικούς μαχητές που αναζητούν τη μάχη και να γίνουν «μάρτυρες», άτομα που πηγαίνουν για ανθρωπιστικούς λόγους αλλά καταλήγουν να λαμβάνουν μετά ενεργά μέρος στη σύγκρουση, η πλήξη, η αναζήτηση μεγαλύτερης σημασίας στη ζωή, ο τυχοδιωκτισμός , οι προσδοκίες για αποκόμιση εμπειρίας από τις συγκρούσεις αποτελούν μερικούς από τους συνηθέστερους λόγους. (1) όσον αφορά τον θρησκευτικό παράγοντα, η εξάπλωση των ριζοσπαστικών ισλαμικών κινημάτων στα Βαλκάνια δεν έγινε τυχαία: οργανώθηκε με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση εξτρεμιστικών κοινοτήτων από το Αφγανιστάν , την Αίγυπτο , το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία . Σχεδόν όλοι οι διάσημοι ιεροκήρυκες του μαχητικού Ισλάμ στη χερσόνησο - Nejad Balkan , Bilal Bosnich , Nezim Khalilovich-Muderis , Nusret Imamovich , καθώς και οι Kosovar Zekeria Kazimi και Lulzima Kabashi συνελήφθησαν επειδή στρατολόγησαν άτομα, τα οποία με τη σειρά τους, επιστρέφοντας στην πατρίδα τους, άρχισαν να διαδίδουν ιδεολογία στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Μια από τις εκατοντάδες ομάδες στο αχανές μωσαϊκό του συριακού εμφυλίου είναι η Xhemati Alban, που σημαίνει «αλβανική ομάδα». Αυτή αποτελείται από άτομα αλβανικής καταγωγής από διάφορα σημεία της βαλκανικής χερσονήσου. Από το Κόσοβο, την Αλβανία, τα Σκόπια μέχρι και τη Σερβία στην κοιλάδα Πρέσεβο. Βασικές πηγές και άρθρα αποτελούν τα παρακάτω (2) και (3) με εκτενέστατη και λεπτομερή αναφορά. Από αυτά φαίνεται ότι η ομάδα αυτή έχει ενεργή δράση από το φθινόπωρο του 2017 όπου και αναρτήθηκε το πρώτο τους προπαγανδιστικό οπτικοακουστικό υλικό. Συμμετείχαν στα πεδία συγκρούσεων του δυτικού Χαλεπίου, του ΝΑ Ιντλίμπ και κυρίως της Λαττάκειας. Μέλη της έκαναν λόγο για συμμετοχή 3 έτη πριν, το 2014 (4) όπου η δραστηριότητα της οργάνωσης ήταν στη δυτική και βόρεια ύπαιθρο του Χαλεπίου. Ο επικεφαλής Abu Qatada al-Albani (Abdul Jashari) ασχολήθηκε στο να εκπαιδεύσει τους άνδρες του και είπε: «οι στρατιώτες εκπαιδεύτηκαν σε όλους τους τύπους μεσαίων και βαρέων όπλων, και δημιουργήθηκε επίσης μια ειδική ομάδα αλβανών ελεύθερων σκοπευτών (..). Τόνισε ότι η ιδεολογική προσέγγισή τους δεν διαφέρει από αυτήν της Hayat Tahrir al-Sham».

Ο Abu Qatada al-Albani διατηρεί στενούς δεσμούς με
τον Abu Muhammad al-Julani της HTS.


Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για το σημείο στο οποίο ο ιδρυτής τζιχαντιστής αποφάσισε να συγκεντρώσει τους συμπατριώτες του σε αυτό το οργανωτικό πλαίσιο. Αλλά ήταν πιθανότατα το δεύτερο εξάμηνο του 2017, πριν αρχίσει να αναπτύσσεται η δραστηριότητα το 2018 . Όσο για τον ιδρυτή, ο Abu Qatada al-Albani είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους και μυστηριώδεις τζιχαντιστές που δραστηριοποιούνται στη Συρία. Πριν έρθει , ο Abu Qatada ήταν κάτοικος της ΠΓΔΜ, στα μέσα της τέταρτης δεκαετίας της ζωής του. Σύμφωνα με τις ΗΠΑ, ο Abu Qatada είναι το ίδιο πρόσωπο που ονομάζεται Abdul Jashari, το οποίο εντασσόταν στις μαύρες λίστες στα τέλη του 2016, μαζί με τον Σαουδάραβα Αμπντουλάχ Αλ Αλ Μουχαϊσίνι, τον Συρο Αμπού Μαλίκ αλ Ταλί (Jamal Hassan Zainiya), και τον Ιορδανό Ashraf Ashraf Al-Alaq. Ο Abu Qatada έχει στενούς δεσμούς με τον Abu Muhammad al-Julani, και πολλές φορές έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση της επιρροής του τελευταίου πάνω στον επικεφαλής του Μετώπου Al-Nusra.  Ένα από τα αξιοσημείωτα πλεονεκτήματα που απολαμβάνει ο Abu Qatada είναι ότι, μέχρι σήμερα, έχει γίνει αποδεκτός από τους περισσότερους τζιχαντιστές ηγέτες όλων των οργανώσεων. 



Ο βασικός πυρήνας τους δραστηριοποιείται κυρίως πλέον στα όρη στο Καμπάνι στη βόρεια ύπαιθρο της Λαττάκειας. Η κύρια δραστηριότητα φαίνεται ότι αφορά τους ελεύθερους σκοπευτές και την παρακολούθηση αλλά η εκπαίδευση αφορά κάθε σχεδόν όπλο. Αρκετά αποσπάσματα προπαγάνδας που δημοσιεύθηκαν από την ομάδα δείχνουν ότι τα μέλη της διαθέτουν σημαντικές δυνατότητες . Φαίνεται να υπάρχει στον οπλισμό τους μια  χρηματοδότηση, καθώς τα όπλα και ο εξοπλισμός τους είναι τυποποιημένα σε κάποιο βαθμό και η αναφερόμενη σε αρκετά μέσα καλή τους απόδοση ίσως επιβεβαιώνει τον σκοπό της «χορηγίας». Εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι είναι πιθανό ότι ορισμένα μέλη της ομάδας ήρθαν στον «κόσμο της τζιχάντ» από στρατιωτικό υπόβαθρο. Η σημερινή μάχιμή τους δύναμη κυμαίνεται ανάλογα με τις πηγές από 30 έως 70 άτομα ενώ μαζί με τις οικογένειές τους φθάνουν τα 200.

Αλβανοί μαχητές συμμετείχαν στον πόλεμο από τις αρχές του κιόλας όπως ο Lavdrim Muhaxheri, που βρέθηκε στις γραμμές μιας «συγγενικής» ομάδας της Αλ Νούσρα, σήμερα HTS. Ο συγκεκριμένος είχε ενδιαφέρουσα πορεία ξεκινώντας αρχικά ως στέλεχος της Δύναμης Κοσόβου και του ΝΑΤΟ, για να βρεθεί το 2012 στη Συρία, στις τάξεις της Αλ Νούσρα η οποία ακόμα ήταν μέρος της Αλ Κάιντα. Το επόμενο έτος εισέρχεται ξανά στην Ευρώπη με άγνωστο δρομολόγιο και φθάνει στο Κόσοβο, όπου ταυτοποιείται σε ραμαζάνι με την Ισλαμική Κοινότητα Κοσόβου. Ξαναγυρνάει στο πεδίο της μάχης αλλά αυτή τη φορά με μια ομάδα ομοεθνών του από διάφορα μέρη (Κόσοβο, Σκόπια) εντεταγμένος πλέον στο Ισλαμικό Κράτος.  Τα καλέσματά του προς τους συμπατριώτες του σίγουρα είχαν κάποια απήχηση και προσέλκυσαν μερικούς από τους 500 περίπου συνολικά Αλβανούς με μ.ο. ηλικίας τα 30 έτη, που από το 2012 είχαν μεταφερθεί στη Συρία και το Ιράκ , εντασσόμενοι κυρίως στο Ισλαμικό Κράτος και στην Αλ Νούσρα. Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν ότι σε σχέση με τον πληθυσμό του 1,8 εκατομμυρίων, το Κόσοβο είναι αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη πηγή ευρωπαίων τζιχαντιστών στη Συρία και το Ιράκ. Με ποσοστό άνω των 16 μαχητών ανά 100.000 υπηκόους, το ποσοστό πρόσληψης του Κοσσυφοπεδίου είναι περισσότερο από οκτώ φορές εκείνο της Γαλλίας, της μεγαλύτερης συνολικής πηγής τζιχαντιστών της Ευρώπης στη Συρία και το Ιράκ, όπου και εκείνοι είναι κατά συντριπτική πλειοψηφία μουσουλμάνοι νεότερων γενεών. 

Φαίνεται αξιοσημείωτο ότι αρκετές πηγές έχουν επιβεβαιώσει ότι αρκετοί Αλβανοί τζιχαντιστές που πολεμούσαν στο ISIL προσχώρησαν μετέπειτα στην αμιγώς αλβανική οργάνωση. Χωρίς την προσδοκία κάποιου είδους συμφιλίωσης μεταξύ του Al-Julani και του νεκρού σήμερα ηγέτη του IΚΙΛ Abu Bakr Al-Baghdadi, πολλά στοιχεία δείχνουν ότι αυτό ήταν μια ανεπίσημη αδήλωτη ανακωχή μεταξύ των δύο πλευρών.

Αλβανική ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη.

Ένας από τους λόγους που οι Αλβανοί , και ιδιαίτερα αυτοί του Κοσόβου, επιστρέφουν στην πατρίδα τους, είναι οι εξαιρετικά χαμηλές ποινές που αντιμετωπίζουν. Παράδειγμα αποτελεί ο Fitim Lladrovci  ο οποίος πολέμησε στη Συρία στο πλευρό του ΙΚΙΛ, επέστρεψε  το 2015, εξέτισε δύο χρόνια στη φυλακή και στη συνέχεια βγήκε ως «ήρωας» και κάλεσε τους κατοίκους να ακολουθήσουν παράδειγμά του και ανέφερε δημοσίως ότι επιθυμεί τη σύσταση Ισλαμικού Κράτους στο Κόσοβο.

O Fitim Lladrovci με σημαία του ΙΚΙΛ.

Το 2014 εννέα άτομα, συμπεριλαμβανομένων δύο ιμάμη, συνελήφθησαν επειδή είχαν στρατολογήσει και χρηματοδοτήσει την αποστολή 70 εθελοντών στη Συρία και το Ιράκ, σε τζιχαντιστικές ομάδες.  

Στις 24 Απριλίου 2019 ο Bledar Ibrahimi συνελήφθη στην Αλβανική πόλη Ελμπασάν. Συμφωνα με τις κρατικές αναφορές θεωρείται «επικίνδυνο πρόσωπο για τη δημόσια ασφάλεια στην Ιταλία και υπάρχει υποψία ότι εμπλέκεται σε τρομοκρατικές δραστηριότητες στην Ιταλία και την Αίγυπτο». Η σύλληψη πραγματοποιήθηκε μετά από διεθνές ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε τον Μάρτιο από ιταλό εισαγγελέα «για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση». Ο Ibrahimi είχε ήδη απελαθει από την Ιταλία το 2016 και οι πληροφορίες αναφέρουν για ύποπτους δεσμούς με μαχητές του Ισλαμικού Κράτους.

Στις 17 Νοεμβρίου 2016 πραγματοποιείται μια μεγάλη επιχείρηση στο Κόσοβο, την Αλβανία και τα Σκόπια. Η αστυνομία αναφέρει τη σύλληψη 19 ατόμων και ότι έχουν αποτρέψει ταυτόχρονες επιθέσεις που σχεδίαζαν στο όνομα του Ισλαμικού Κράτους στο Κόσοβο και τη γειτονική Αλβανία, συμπεριλαμβανομένης μιας προγραμματισμένης επίθεσης κατά της ισραηλινής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Οι συλληφθέντες έλαβαν εντολές από τον ίδιο τον Lavdrim Muhaxheri, τον αυτοαποκαλούμενο «διοικητή των Αλβανών στη Συρία και το Ιράκ», δήλωσε η αστυνομία. Στα σπίτια και τους χώρους των υπόπτων βρήκαν εκρηκτικές συσκευές, όπλα και ηλεκτρονικός εξοπλισμός, συμπεριλαμβανομένου «θρησκευτικού υλικού και βιβλιογραφίας από γνωστούς συγγραφείς αναγνωρισμένους για την εξτρεμιστική τους ιδεολογία».Οι ομάδες των τριών χωρών, συντονισμένες από δύο Αλβανούς που αποτελούν μέρος της τρομοκρατικής οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, είχαν «σαφείς στόχους» για το ποιος πρέπει να επιτεθεί και πότε. Στις 7 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους οι βελγικές αρχές συνέλαβαν ομάδα 8 ατόμων που διατηρούσε σχέση με το Ισλαμικό Κράτος και στρατολογούσε άτομα, εκ των οποίων οι 2 ήταν Αλβανοί από το Κόσοβο. Να σημειωθεί ότι το Βέλγιο είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό εθελοντών στο Ισλαμικό Κράτος ανά κάτοικο, με συνολικό επίσημο αριθμό τους 465. 

 O Kujtim Fejzullai σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
λίγο πριν από την επίθεση και δεξιά κατά τη διάρκεια αυτής.

Τον Νοέμβριο του 2020 και συγκεκριμένα στις 2 του μηνός, στην πόλη της Βιέννης στην Αυστρία ξεσπάει ένοπλη τρομοκρατική επίθεση του Αλβανού στην καταγωγή Kujtim Fejzullai. Ο επιτιθέμενος ήταν οπλισμένος με ένα τυφέκιο ΑΚ, ένα πιστόλι και ένα μεγάλο μαχαίρι ενώ έφερε πάνω του και μια ψεύτικη ζώνη αυτοκτονίας με υποτιθέμενα εκρηκτικά. Συνολικά ο ισλαμιστής σκότωσε 4 άτομα και τραυμάτισε άλλα 23, μεταξύ των οποίων και ένας αστυνομικός, πριν πέσει τελικά νεκρός από τις δυνάμεις της μονάδας Wega.

Στις 27 Δεκεμβρίου 2020 η αστυνομία των Σκοπίων προβαίνει στη σύλληψη 8 ανδρών οι οποίοι σχεδιάζαν τρομοκρατικές επιθέσεις υπέρ του ΙΚΙΛ, όπως επισήμως ανέφερε και το υπουργείο Εσωτερικών . Ένας από τους συλληφθέντες της είχε προηγούμενη καταδίκη για συμμετοχή σε ενέργειες του ΙΚΙΛ. Οι οκτώ συνελήφθησαν στην πόλη των Σκοπίων  και στο Κουμάνοβο μετά από μια μακροχρόνια έρευνα.

Στην άλλη μεριά της Αδριατικής, στις 21 Απριλίου 2021 η ιταλική αστυνομία συνέλαβε έναν 28χρονο Αλβανό, τον Endri Elenzi, καταζητούμενο σε σχέση με την επίθεση φορτηγών της Νίκαιας το 2016.Ο ύποπτος πιστεύεται ότι είναι συνεργός του επιτιθέμενου, Mohamed Lahouaiej Bouhlel, ο οποίος προκάλεσε τότε σφαγή, σκοτώνοντας  86 άτομα με την τρομοκρατική επίθεση στη γαλλική πόλη. Ο άνδρας καταζητήθηκε με ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε από γαλλικές αρχές για φερόμενη προμήθεια όπλων στον Bouhlel. Συνελήφθη από την ιταλική αστυνομία στην πόλη Σπαρανίσε, περίπου 40 χιλιόμετρα βόρεια της Νάπολης.

Συμπερασματικά, οι Αλβανοί αποτελούν ένα «φυτώριο» της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη συμμετέχοντας σε κάθε είδους δραστηριότητα είτε αυτή αφορά τη στρατολόγηση μελών και την προώθησή του στο Λεβάντε-έναν πολύ μεγάλο αριθμό αναλογικά για τα δεδομένα της Ευρώπης-είτε με παροχή εφοδίων και όπλων είτε τέλος διενεργώντας επιθέσεις. 

Πηγές

-https://silahreport.com/2021/03/27/albanians-fighting-in-syria-xhemati-alban-in-2020-part-1/

-https://www.huffingtonpost.co.uk/rachel-briggs/foreign-fighters-how-to-win-war-of-ideas_b_5295531.html

-https://www.calibreobscura.com/the-xhemati-alban-sniper-squad-and-weapons/

-https://www.alquds.co.uk/%D9%83%D8%AA%D9%8A%D8%A8%D8%A9-%D8%A3%D9%84%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%8A%D8%A9-%D8%A3%D8%AD%D8%A8%D8%B7%D8%AA-%D9%85%D8%A6%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D9%87%D8%AC%D9%85%D8%A7%D8%AA-%D8%A8%D8%B1%D9%8A/

-https://al-akhbar.com/Syria/276826

-https://ctc.usma.edu/ethnic-albanian-foreign-fighters-in-iraq-and-syria/

-https://news.myseldon.com/ru/news/index/237340197

- Ειδησεογραφικά δελτία από τις επιχειρήσεις με τις συλλήψεις από το 2014 έως το 2021.

Τρίτη 16 Μαρτίου 2021

Battle of Kabani. Trench defeats the firepower.

On December 29, 2019, the 4th Division of the Syrian Army announced that "after achieving the desired goals in Lattakia" it will transfer its units to Aleppo for "new victories". But there was a reason that it is not clear what the goals were. The Syrian Army has lost hundreds of men and dozens of armored vehicles, tanks and excavators in countless failed attempts to capture the strategic city of Kampani and its fortified mountain range, Jabal Zuwayqat.



Government Forces 

As of May 1, 2019, the 4th Division, which according to a military source in Damascus had as a spearhead the elite 42nd Brigade (Ghiath), was stationed at the Kafr Naboudeh front, in northwestern Hama. Forces of the militia (NDF), the local auxiliary corps (LDF), the Christian religious unit "Guards of Dawn", the SSNP (Syrian National Socialist Party), the "Free Palestinian Movement" and the "Tiger" forces were operating together. (now renamed the 25th Special Operations Division)


Jihadist/Rebel forces

Throughout the operations, the rebels carried out counterattacks against the insufficiently fortified outposts throughout the mountain range and in eastern Lattakia. The insurgents consisted from Hayat Tahrir al Sham (HTS, Levante Liberation Organization), the Turkestan Islamic Party (TIP), the Islamist Faylaq Sham and the jihadist Awakening of the Faithful. Smaller Sunni groups such as the Kosovo Albanian Xhemati Albani, Kurdish Harekat Salah al Din al Kurdi, Tatarstan men Junud al Makhdi, Jaysh al Izza, Turks from the "Syrian Turkmen Brigades" played a key role . The number of Uighur Turks and Uzbeks in the jihadist groups was also significant.

Operations

1. The 4th Division "swamps".

On May 8, the operation was auspicious for the Syrian Army with the occupation of hill 1154 by the 42nd Brigade of the 4th Division. On the 15th of the same month, the Deputy Commander of the Air Force, Gassan Ismail, arrived. Ishmael intended to take command of the military operations with a concentration of several units: regular units of the Syrian Army, auxiliary units such as the border guards and the militia, elites such as the Republican Guard and the 4th Division, allied militias and especially the Tiger forces. However, the 4th Division, under the command of Colonel Gait Dalah, refused the help of most of these forces and continued the attack with only minimal support from some auxiliary units.



As in any modern war, the adversaries "certified"  occupation or rival losses by audiovisual media.
As in any modern war, the opponents "certified"
occupation or rival losses by audiovisual media.


From 12-16 May all the efforts of the 42nd Brigade to advance had the cost of several dead and wounded without any territorial gain. Especially on the first day of the operation, chaos prevailed as the Syrian Army had 45 men missing, 25 of whom eventually returned to the friendly lines in an adventurous manner. About 40 men were killed and the guerrillas lost much less.


(Photo) Advance of Syrian infantry under enemy mortar fire. The Syrian infantry
was "betrayed" by the mistakes of his leadership and showed remarkable perseverance
despite the obvious pointless bloodbath.(source: Int.Review)

Reports on Social Media and Mass Media spoke of well-equipped fighters, with good preparation and excellent knowledge of the ground. From 19 to 21 May the attacks continued unabated. A key factor in the new failures was the launch of attacks from the exact same point, with the HTS and TIP fighters easily holding their positions and inflicting heavy losses on the attacking divisions in the predictable direction. Minor skirmishes took place until May 24.


(Photo)Typical guerrilla trench in Lattakia.

Most of the attacks on Jabal Zuwayqat involved the development of small infantry groups - from 5 to 15 men. Sometimes the infantry was supported by one or two armored vehicles or shots of mortars and artillery but with low efficiency. The armored vehicles used included BMPs, tanks of various models (T-55, T-62, T-72), improvised armored bulldozers and tracked vehicles, which provided protection to the exposed hill .


(Photo)Syrian MBT out of battle. It is characteristic of the fierce battles the "lunar" landscape from shots from both sides.(Source: HTS Official Account)

2. Stagnation and raids.

A new fruitless attack on June 3 was followed by a raid by a rebel group on the Jebal Turkman outpost, killing six militiamen, including the battalion commander and a captain, and a video was posted from the scene. The guerrillas used multiple BM-21 Grad launchers as artillery support. The Syrian Army made another attempt on June 11 but was unsuccessful with significant losses on both sides. On June 17, a raid on the village of Ain al Achra resulted in the death of 7 men belonging to the Syrian Navy


(Photo)T-72 tank of the Syrian Army supports an attack.The additional shielding of the tower is noteworthy.

By the end of the month, the opponents were consumed in sporadic skirmishes, sniper fire, mortar fire and ATGM (Anti Tank Guided Missile).

3. Revival of battles.

On July 1st, the Syrian Army launched a new bombardment barrage with airstrikes and surface-to-surface missiles in the mountainous Zuwayqat area of ​​northeastern Lattakia. At that time, there were the first reports of the reinforcement of the Syrian Army with forces of the elite Republican Guard. The "entry" of the Russian Air Force, on July 3, with successful strikes that left behind more than 15 dead in the rebels, raised the morale of the SAA soldiers.

However, on July 9, the jihadists/rebels launched a major offensive against the settlement of Jabal Kanisa, south of the Turkish border. The rebels attacked three different positions around the hill with remarkable discipline, killing at least 40 opponents and capturing 3. The Syrian units involved in the attack included the 11th Border Guard Regiment, the local militia, SSNP men and 144th Brigade

The fighters made great use of the element of surprise. They did not use mortars or heavy machine guns, but quietly approached enemy positions using their infantry weapons (AK-47/74 and RPG-7/22/26), in which they had previously been trained, simulating the area exclusively for this operation. The attack was carried out by the Salafist / jihadist group "Awakening of the Faithful", which has a large number of Chechen, Saudi and Moroccan fighters. The rebels in those days had lost 15 men, some of whom may have been involved in the successful raid.


(Photo) Map of operations of 17-19 July.

However, the Syrian air force, along with the Russian air force, intensified the bombardment with additional casualties for the rebels, including a significant one, Abu Omar al-Daik, the local leader of Faylaq al Sham. On July 28, the Syrian Army launched a new offensive, after a strong artillery preparation with the main axis of attack on the southern slope of the Zuwayqat Mountains. Despite the intensity of their attack, the Syrian Arab Army was unable to break the enemy lines after several hours of fierce fighting.

According to a military source in northeastern Latakia, the Syrian Arab Army had suffered 14 casualties from the Tigers and the 42nd Brigade - mostly by mortar fire - and an unknown but significant number of wounded. In the following days there were no significant clashes, only skirmishes. After all, a ceasefire had been in place since 1 August, but it was extremely short-lived as hostilities resumed after 5 days.

On August 13, the 4th Division adopted a new strategy to occupy Jabal Zuwayqat. Armored bulldozers along with escorts of tanks and infantry teams would create embankments on the blood-stained hill to consolidate the positions and become a point of departure for further operations. The first bulldozer was quickly destroyed by rebel forces using ATGM (Anti-tank guided missile). Nevertheless, the Syrian Army finally managed, with the spearhead of the 42nd Brigade, to capture 2 hills on the mountain, which gave until then the rebels / jihadists a significant advantage.But while satellite imagery showed that bulldozers were successfully building a number of small trenches, new attacks ultimately failed the strategy by destroying each excavator. Between 13 August and 29 September, the confirmed death toll reached 20.

.


(Photo)Mount Zuwayqat, view from drone. Syrian soldiers can be seen on the leftArmy to retreat after another failed attack in September 2019.

4. The last attack.

In a last-ditch effort, reinforcements arrived from the 5th Division as well as the Hezbollah-trained Quwat al Ridha. Between October 24 and 31, 15 more soldiers were killed and rebel casualties were lower.


(Photo)The hill was a graveyard of Main Battle Tanks, excavators and others of Syrian Army vehicles. Photo from the official HTS account, October 2019.

On November 1st, the opposition fighters attacked with another massive, coordinated attack on the eastern front of Latakia. Groups of rebel fighters hit positions in Tel Malik, Tel Rasa and Tel Tubal. The rebels managed to kill the commander there, Colonel Wael Fadhl, a veteran of the Lattakia battles for years. At least 22 soldiers were killed, including members of the 4th Division, the Navy and the Tigers, as well as Iranian-backed militias Saraya al Ra'ad and Liwa al-Mukhtar-al Thiqfi. Attacks on Kampani continued almost immediately and at least 27 other Syrian Army fighters were killed attacking Mount Jabal Zuwayqat in November, mostly from the 4th Division. The operations continued with less intensity until December 22, when the 4th Division withdrew to the western Aleppo front for "new victories", according to government statements.


(Photo)Typical HTS fighter. The fighters there, like TIP, were well equipped, with thermal goggles a great advantage over opponent.

5. Conclusions

This defeat of the Syrian Army was unusual during this period. Easy or difficult, with the help of the Russian air force, gaining experience, he managed until then to bend the rebels and eliminate their pockets everywhere in the Syrian territory and several times with overwhelming victories.
But here were factors that led to bloody failure. Initially the many fortifications, the scattered places with favorable geography and the use of long-range atomic weapons (snipers) equipped with thermal cameras.

Following something that we encountered in the wars in Chechnya, the guerrillas of HTS, TIP and other units literally fought "with the shovel". Labyrinths, countless tunnels minimized their losses and put them in an extremely favorable position against the Syrian Army. Significant was the personal equipment with thermal cameras, especially for night raids. The Syrian Army has officially announced that it has lost 259 soldiers in the aforementioned period, however the total number is estimated to be much higher with the writer's estimate at 400-500 dead and perhaps twice the number of wounded. The guerrillas also suffered significant losses, clearly smaller, but a large number of them came from air strikes.


 (Photo)Syrian Army tanks are being fired upon by enemy mortars. The lunar terrain of the hill provides a clear picture of the intensity of the battle.

Sources

1.Al Masdar News.

2. «Battle for Kabani: A rare defeat for the Syrian Army in 2019, International Review, Global Analysis».

3.Syrian War Daily.

4.Masar Press Net.

5.Twitter / Qalaat al Mudiq, Caliber Obscura, XI, Gregory Waters.

6. Syrian Observatory for Human Rights (SOHR).

7.Islamic World News.


Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2020

Από τις πύλες της Τρίπολης στη συντριβή. Χρονολόγιο των μαχών στη Λιβύη για το 2020.

 Αντίπαλες δυνάμεις.

Από τις 4 Απριλίου 2019 οι ένοπλες δυνάμεις της Βουλής των Αντιπροσώπων , ο Εθνικός Στρατός της Λιβύης (ΕΣΛ), ανακοίνωσε την επιχείρηση «Πλημμύρα της Αξιοπρέπειας». Αντικειμενικός σκοπός του επικεφαλής του ΕΣΛ(LNA), Χαλίφα Χαφτάρ, ήταν η κατάληψη της Τρίπολης και ουσιαστικά ο τερματισμός του εμφυλίου στη Λιβύη. Στην Τρίπολη έλεγχο και έδρα είχε ο Λιβυκός Στρατός (ΛΣ/GNA), της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Τις δυνάμεις του ΕΣΛ υποστήριζαν κυρίως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιορδανία και η Αίγυπτος με πολεμικό υλικό ενώ τον ΛΣ η Τουρκία και το Κατάρ με πολεμικό υλικό, μισθοφόρους από τη Συρία και οικονομική βοήθεια. Ο ρόλος της ιδιωτικής εταιρείας Wagner που υποστήριζε τον LNA ήταν κατά κύριο λόγο διακριτικός και εκπροσωπούσε σαφώς τα συμφέροντα της Ρωσίας στη μεταεμφυλιακή εποχή της Λιβύης, όποια κι αν θα είναι αυτή.


Από τον Δεκέμβριο του 2019 Σύροι/Τουρκμένοι μισθοφόροι άρχισαν να καταφθάνουν στη Λιβύη προκειμένου να υποστηρίξουν τον ΛΣ της Τρίπολης. Οι άνδρες αυτοί, βετεράνοι του Συριακού εμφυλίου, ανήκουν στις οργανώσεις Faylaq al Sham, «Μεραρχία ,Μu'tasim», ταξιαρχίες Suqour al Sham, «Μεραρχία Hamza» και στις κατά βάση τουρκμενικές «Μεραρχία Sultan Murad» και «Ταξιαρχία Suleiman Shah» και ανήκουν στην ομπρέλα αυτών, στον SNA , τον Συριακό Εθνικό Στρατό.

Οι μάχες συντελέστηκαν σε τρία κυρίως μέτωπα: 1) σε αυτό στα νότια περίχωρα της Τρίπολης και στην Ταρχούνα 2) δυτικά αυτής στις πόλεις Σαμπράθα/Σορμάν/Ζαουίγια, βορείως της σημαντικής στρατιωτικής βάσης Αλ Ουατίγια 3)και σ' αυτό της Σύρτης με κατεύθυνση στην Αμπού Κουραΰν. Οι παρακάτω κατατοπιστικοί χάρτες είναι από τον λογαριασμό στο Twitter/Suriyak.

Μέτωπο Τρίπολης

Μέτωπο Ζαουίγια

Μέτωπο Σύρτης

Στις αρχές Ιανουαρίου στην Τρίπολη η κατάσταση χαρακτηριζόταν από καταλήψεις και ανακαταλήψεις σημείων στα περίχωρα της πόλης με μικρές προωθήσεις συνολικά για τον LNA. Στις 6 Ιανουαρίου ο LNA πέτυχε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σε αυτήν την εκστρατεία, καταλαμβάνοντας τη Σύρτη. Με αυτήν αποκτούσε πρόσβαση σε πολύτιμους αγωγούς πετρελαίου. Η κατάληψη πραγματοποιήθηκε κατόπιν διαπραγματεύσεων, συνεννόησης και αλλαγής στρατοπέδου των υπερασπιστών της πόλης, της Ταξιαρχίας 604. 

Η μονάδα αυτή, αποτελούμενη από σαλαφιστές, και ειδικότερα του Μαντκαλισμού, θα παίξει σημαντικό ρόλο και κατά την αντεπίθεση του GΝΑ το θέρος του ίδιου έτους. Αρκετός οπλισμός παντός είδους, μερικά άρματα και λοιπά οχήματα έπεσαν στα χέρια του LNA. Η προώθηση συνεχίστηκε και την επόμενη μέρας έως το Αμπού Κουραΰν για να το χάσει όμως μετά από 2 ημέρες μετά από αντεπίθεση του GNA και να παραμείνει στην Αλ Κανταΐγια. Έκτοτε, παρά τις επίμονες προσπάθειες του LNA η γραμμή του μετώπου σε αυτόν τον τομέα δεν θα έχει ουσιαστικές αλλαγές. Στην Τρίπολη η κατάσταση παρέμενε σταθερή με ελάχιστα εδαφικά κέρδη για τον. Μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου η κατάσταση παρέμενε στάσιμη με τους αντιπάλους να έχουν περίπου τις ίδιες απώλειες, με την κυβέρνηση της Τρίπολης να έχει ελαφρώς πιο μεγάλες απώλειες στα βαρέα οχήματα. Στον αέρα οι αντίπαλοι έως τέλη Φεβρουαρίου είχαν χάσει 2 και 5 Uav , LNA και GNA αντίστοιχα ενώ οι πρώτοι έχασαν και το πρώτο σύστημα Pantsir-S1.

Τον Μάρτιο ο LNA ξεκίνησε πάλι τις επιχειρήσεις στα προάστια της Τρίπολης με μικρή προώθηση στην συνοικία Ράμλα και στην Άιν Ζαίρα από την 106η Ταξιαρχία που είναι υπό τον γιο του Χάφταρ, Καλίντ. Οι επιθέσεις αυτές συνεχίστηκαν έως το τέλος του μήνα. Στις 26 Μαρτίου ο GNA πραγματοποίησε αντεπίθεση καταφέρνοντας να ανακαταλάβει λίγα σημεία. Την ίδια ημέρα ξεκίνησε την επιχείρηση «Καταιγίδα Ειρήνης» με σκοπό να καταλάβει την σημαντική βάση Αλ Ουατίγια. Ενώ αρχικά, μάλλον από τον αιφνιδιασμό είχε μερική επιτυχία, εντούτοις ο LNA με αντεπίθεση, όχι μόνο απώθησε τις εχθρικές δυνάμεις αλλά προωθήθηκαν βόρεια. Με αυτές τις ενέργειες έθεσε υπό τον έλεγχό τους τις πόλεις Αλ Τζουμαίλ, Ριγκνταλίν, Αλ Άσσαχ, Ζάλταν που φτάνουν στα περίχωρα της μεθοριακής γραμμής της Τυνησίας / Λιβύης  και απομόνωσε με αυτόν τον τρόπο την παραλιακή πόλη Ζουαρά. Αυτό το σημείο αποτελεί ίσως το ζενίθ της προώθησης του LNA συνολικότερα στην προσπάθεια για επικράτηση. Νέα επίθεση των δυνάμεων του Χάφταρ στον άξονα Σύρτης-Μισράτα στο Αμπού Κουραΰν στις 27/3 αρχικά επιτυχής κατέληξε σε οπισθοχώρηση απ' όλα τα σημεία που καταλήφθηκαν. Στις 30 του ίδιου μήνα ο LNA στην Τρίπολη πραγματοποίησε μικρή επιτυχία.

Η επιχείρηση «Καταιγίδα Άνοιξης» του GNA και η αντεπίθεση
του LNA. Πηγή: Twitter/Suriyak.

Ο Απρίλιος ξεκίνησε με μια αντεπίθεση του GNA στον τομέα της Τρίπολης η οποία απέσπασε όλα τα εδαφικά κέρδη του αντιπάλου στη συνοικία Ράμλα κατά τη διάρκεια του Μαρτίου σε αυτόν τον τομέα.Ο LNA έφτασε στις 13 του μήνα στο ύψος της οδού  Rabush Abu Salim, μόλις 9.5 χλμ περίπου από το λιμάνι της Τρίπολης. Αυτό ήταν και το κύκνειο άσμα του LNA. Από αυτό το σημείο και για 2 περίπου μήνες θα βρίσκεται σχεδόν συνεχώς στην άμυνα και θα βλέπει τις επαρχίες που κερδήθηκαν να «ξηλώνονται». Την ίδια ημέρα, στις 13 Απριλίου, ο GNA ξεκίνησε μια ισχυρή επίθεση προς την πόλη Σορμάν 2 άξονες. Μετά από μερικές ώρες κατάφερε να καταλάβει τις πόλεις Σαμπρία, Αμποέισα και Σορμάν.  Παρά τη συγκέντρωση στρατευμάτων της 128ης και 134ης Ταξιαρχίας του LNA στη Σαμπράθα  αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από την πόλη εγκαταλείποντας 6 άρματα, MRLS και άφθονο λοιπό υλικό. Με την πλήρη κατάρρευση σε αυτό το τμήμα ο Χάφταρ έχασε ό,τι κέρδισε πριν από δυόμιση εβδομάδες καθώς και ό,τι κατείχε και αποκόπηκε τελείως από τα παράλια ενώ άνοιξε ο διάδρομος με επικοινωνίας της κυβέρνησης της Τρίπολης με την Τυνησία. Επίσης, ο GNA είχε περάσει στην αντεπίθεση, με τις μάχες από τις 20 Απριλίου έως 3 Μαΐου να δίνουν μια μικρή προώθηση προς τη στρατιωτική βάση Hamza ,ΝΔ της Τρίπολης. Στη ΒΑ της, στην Ταρχούνα, επίσης ξεκίνησε μεγάλη επιχείρηση από τις 18 του μήνα και κατέλαβαν 5 πόλεις/χωριά, από τα οποία έχασαν τα 2 από αντεπίθεση του LNA. 

Εικόνες από στρατιωτικό υλικό που άφησε πίσω 
ο LNA στις αρχές Ιουνίου με την κατάρρευση του
μετώπου.

     
 Από τις 4 έως τις 17 Μαΐου οι αντίπαλοι επιδόθηκαν σε σκληρές μάχες στη Ράμλα, ΝΑ στο μέτωπο της Τρίπολης όπου δυνάμεις του LNA κατάφεραν μερική ανακατάληψη σε απωλεσθέντα σημεία και έδειχναν ότι ακόμα κρατούσαν το μέτωπο. Στην Αλ Ουατίγια αντίθετα, προσπαθούσε να κρατήσει τη στρατιωτική βάση από τις συνεχείς επιθέσεις, κάτι που κατάφερε με επιτυχία παίρνοντας μάλιστα πίσω και μια πόλη, την Αλ Ακραμπίγια. Δεν συνέβη όμως το ίδιο στις 18 Μαΐου, όταν ο GNA εν τέλει κατάφερε να εισέλθει και να καταλάβει τη βάση. Μετά από αυτό συνέχισε την επίθεση νοτιότερα όπου ο LNA πλέον υποχωρούσε διαρκώς και ερχόταν σε συνεννόηση με τις τοπικές φυλές προκειμένου να εισέλθει στις πόλεις τους, καθώς επικρατούσε εκεί έτσι κι αλλιώς μια ημιαυτόνομη κατάσταση. Σε αυτό το διάστημα καταστράφηκαν και τα περισσότερα Α/Α συστήματα Pantsir-S1, των οποίων η καταστροφή πραγματοποιήθηκε όσο αυτά δεν ήταν εν ενεργεία.

Στις 22 Μαΐου ο LNA υποχώρησε στην Τρίπολη, στο ΒΑ πλευρό του σε πολύ μεγάλη έκταση για τα δεδομένα αυτής της σύγκρουσης στην πόλη, όπου κάθε οικοδομικό τετράγωνο μετρούσε. Απώλεσε μια έκταση μήκους 2.5 χιλιομέτρων και βάθους 1, με κρίσιμα σημεία όπως το στρατόπεδο Τκμπαλι. Την επόμενη η υποχώρηση έλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις στο βόρειο σημείο όπου το στρατόπεδο Χαμζά, το στρατόπεδο Γιαρμούκ και ενός πυροβολικού εγκαταλείφθηκαν και πλέον φάινονταν οι πρώτοι ξεκάθαροι τριγμοί στις τάξεις του LNA. Την ίδια ημέρα στη Ράμλα, ο GNA έφτασε έξω από τον Διεθνές Αερολιμένα Τρίπολης όπου πραγματοποιήθηκαν σφοδρές μάχες επί τουλάχιστον μια εβδομάδα με αρκετές απώλειες και για τις δύο πλευρές. Τελικά, στις 30 Μαΐου πήραν μέρος του αεροδιαδρόμου και στις 3 Ιουνίου ολόκληρο έχοντάς το διασφαλίσει καταλαμβάνοντας και τις γύρω συνοικίες. Το διάστημα 3 έως 6 Ιουνίου ο LNA εγκατέλειψε άτακτα όλα τα σημεία και η υποχώρηση έλαβε διαστάσεις χιονοστιβάδας και η 14μηνη πολιορκία της Τρίπολης είχε επισήμως λήξει ενώ έπεσε και η Ταρχούνα. Το υλικό που άφησε πίσω ο LNA ήταν τεράστιο καθώς δεκάδες άρματα μάχης, τεθωρακισμένα, ελικόπτερα, στοιχεία πυροβολικού και κάθε λογής υλικό είχε αφεθεί άθικτο. Μέσα σε 3 μέρες ο στρατός του Τομπρούκ έχασε παραπάνω απ' όσα έχασε από την αρχή της εκστρατείας. Για τις παραπάνω απώλειες υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερες εκτιμήσεις, αν και πρόκειται για τουρκικές πηγές.(1)
Κατεστραμμένα ΑCV-15 τουρκικής κατασκευής που 
στάλθηκαν στις δυνάμεις του GNA, στα προάστια της Τρίπολης.


Ο GNA ξεκίνησε μια νέα επιχείρηση με το όνομα «Μονοπάτια της νίκης» για να καταλάβει τη Σύρτη και τη Τζούφρα και να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ της νίκης. Μετά από μερικές ώρες μάχης ο GNA κατάφερε να σπάσει την πρώτη γραμμή άμυνας και πήρε τον έλεγχο των πόλεων Mintaqat al Bagla, Al-Washkah και Buwayrat al Ḩasun. Μόλις την ίδια ημέρα, έφτασε έξω από τα περίχωρα της Σύρτης όπου και επιτέθηκε από δύο πλευρές, από τη δυτική είσοδο της πόλης και από το νότιο. Μερικές μονάδες κατάφεραν να εισέλθουν στην πόλη όμως αντεπίθεση μερικών ανασυνταγμένων μονάδων του LNA μαζί με την 604η Ταξιαρχία της πόλης και τη βοήθεια της αεροπορίας, τις εξουδετέρωσε, προέβη σε αντεπίθεση και οδήγησε τις εχθρικές δυνάμεις τουλάχιστον 30 χλμ δυτικότερα. 
Η επίθεση του GNA στη Σύρτη στις 6 Ιουνίου.
Πηγή: Twitter/Suriyak.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν χωρίς σημαντικές αλλαγές στο μέτωπο έως τις 11 Ιουνίου και με σποραδικές συγκρούσεις και ανταλλαγές πυρών πυροβολικού. Στιθς 4 Ιουλίου , μη αναγνωρισμένα πολεμικά αεροπλάνα, πιθανόν Dessault Mirage 2000 των ΗΑΕ πραγματοποίησαν επιδρομή στη βάση της Αλ Ουατίγια. Ένας αξιωματούχος του GNA στην Τρίπολη αναγνώρισε ότι οι αεροπορικές επιδρομές κατέστρεψαν 3 συστήματα MIM-23 Hawk (κάποιες πηγές ανάφεραν και χτύπημα σε συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου Koral, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν φωτογραφίες ακόμη) που στάθμευαν στη βάση, αποτελώντας ίσως την πιο σημαντική απώλεια οπλικού συστήματος από εχθρική ενέργεια τα τελευταία έτη μετά την κατάρριψη μαχητικού F-4 Phantom στη Συρία, στις 22 Ιουνίου 2012. 

Η νίκη για τον GNA επιτεύχθηκε σαφώς από τη μεγάλη βοήθεια που είχε από την Τουρκία σε έμψυχο και μη υλικό, μια κίνηση που τα εύσημα αποδίδονται στον Ερντογάν ο οποίος μετέφερε τα πάντα μέσω μιας αερογέφυρας που περνούσε ανάμεσα από την Κύπρο και την Ελλάδα και μετά δυτικά νοτίως της Κρήτης, πέρα από αυτά που μεταφέρθηκαν με πλοία. Η κατάσταση παραμένει τεταμένη με τις δύο πλευρές να εξοπλίζονται συνεχώς από τους «χορηγούς» τους και έναν νέο γύρο συγκρούσεων να φαντάζει πολύ πιθανός στο προσεχές διάστημα.

Οι παρακάτω απώλειες αφορούν αυτές που έχουν επιβεβαιωθεί με οπτικοακουστικό υλικό και φωτογραφίες (OSINT), σαφώς οι πραγματικές είναι μεγαλύτερες. Η λίστα θα ανανεώνεται μ νέες που πιθανόν δεν έχουν καταχωρηθεί.

Απώλειες LNA

Άρματα μάχης 71 (Τ-55/62/72) : (1), (2) , (3), (4) έως (9), (10), (11), (12) και (13), (14) έως(19), (20), (21), (22) έως (25), (26), (27), (28), (29), (30), (31), (32) και (33), (34) έως (40), (41), (42) έως (45), (46), (47), (48), (49), (50), (51), (52), (53) έως (57), (58), (59), (60) έως (62), (63), (64), (65), (66), (67), (68) έως (71).

ΤΟΜΑ,ΤΟΜΠ  44  (Panthera, BTR, BRDM, BMP, GAZ Tigr, Typhoon Spartan,Nimr, Mbombe, Al Mared, LT-79,Ratel,Humvee): (1),(2), (3), (4), (5) , (6), (7), (8) , (9), (10), (11), (12), (13), (14), (15), (16), (17), (18), (19), (20), (21), (22), (23), (24), (25), (26), (27), (28), (29), (30), (31) και (32), (33), (34), (35), (36), (37), (38), (39), (40), (41), (42), (43), (44), (45-46), (47-48).

Jeep ,TOYOTA technicals, με οπλισμό κλπ 64: (1), (2), (3), (4) έως (10), (11), (12), (13), (14), (15) και (16), (17) , (18), (19), (20), (21), (22), (23), (24)και(25), (26) (27), (28) ,(29), (30) έως (32), (33), (34), (35), (36), (37), (38), (39), (40), (41), (42), (43) έως (45), (46) έως (49), (50), (51) έως (53), (54), (55), (56) έως (58), (59 έως (61), (62), (63) και (64).

Πυροβολικό 16 (D-20, Palmaria, BM-21 όλμοι): (1), (2), (3) και (4), (5), (6), (7), (8), (9), (10), (11) και (12), (13), (14), (15) ,(16), (17), (18).

Uav 10 (Orlan-10, Wing Loong, Orbiter-1k, Zala 421-16 ): (1), (2), (3)  (4) , (5) , (6), (7), (8), (9), (10).

Α/Α (Pantsir-S1) 8: (1), (2), (3), (4), (5), (6), (7), (8).

Αεροσκάφη, ελικόπτερα 23 (Su-22, Mirage F1, Mi-17/35, AW-190) *τα περισσότερα αεροσκάφη/ελικόπτερα ήταν μη επιχειρησιακά: (1) και (2) (3), (4) έως (8), (9), (10), (11) και (12), (13), (14) και (15), (16) και (17), (18), (19) έως (22), (23).


Απώλειες GNA

Άρματα μάχης 8 (T-55/62/72) : (1), (2), (3), (4), (5), (6), (7), (8).

ΤΟΜΑ, θωρακισμένα οχήματα, 26 (BMP, BTR, 9M123 Khrizantema-S, BMC Vuran, Kirpi, Panthera)κλπ: (1), (2), (3),(4), (5),(6) , (7), (8), (9), (10), (11), (12), (13), (14), (15), (16), (17) ,(18) ,(19), (20), (21), (22), (23), (24), (25), (26).

Jeep, TOYOTA με οπλισμό κλπ (και EE-9 Cascavel ) 18 :(1), (2),(3), (4), (5), (6), (7), (8), (9), (10), (11), (12), (13), (14), (15), (16), (17), (18).

Uav (TB2 Bayraktar, Mini Uav Bayraktar, Kargu, IAI Harop**διεκδικούν και οι 2 την κατάρριψη) 21: (1), (2), (3), (4) , (5), (6), (7), (8), (9), (10), (11), (12), (13), (14), (15), (16), (17), (18), (19), (20), (21)

Λοιπά (Σύστημα επικοινωνιών ή Uav)1: (1)

Πυροβολικό 3 (ΒΜ-21, Palmaria): (1), (2), (3)

Αεροσκάφη 1: (1)

Α/Α 3 (MIM-23 Hawk): (1) έως (3)


Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Πλακούδα Σπυρίδων και τον COIN για την παροχή πληροφοριών και τον Suriyak για τους λεπτομερείς χάρτες των επιχειρήσεων.

Σημειώσεις

(1) Σε άρθρο του Oryx μεταξύ άλλων αναφέρονται μόνο στην Ταρχούνα 82 άρματα μάχης, 51 ΤΟΜΑ, ΤΟΜΠ,Τ/Θ, 21 Α/Κ πυροβόλα, MLRS, 88 TOYOTA κλπ, 5 αεροσκάφη/ελικόπτερα.

Πηγές

-Syrian Observatory of Human Rights

-https://lostarmour.info/

Λογαριασμοί Twitter: Suriyak, Oded Berkowitz, emad_badish, ibrahim_gasoda, BurkanLy, JulianRoepche, Krummaper, EnglishRedmap, LibyaReview, Al Mukbir, ObservatoryLY, IslamicWorldUpdate, Woland2485, AlmanaraMedia, RojavaNetwork, Senja Masa, mstrMax11, Ouais Hasairi, warsonthebrink,Miyhnea, Cyberspec1, Senja Masa, osamaalobide, Servanenefrine, KhaledDernah


Σύνδεσμοι στο Youtube

- https://www.youtube.com/watch?v=nTrtTGVyDeU&feature=emb_title

-https://www.youtube.com/watch?v=4nDE9YgLY_Q&feature=emb_title

-https://www.youtube.com/watch?v=vNS8udqgMl4&feature=emb_title

-https://www.youtube.com/watch?v=DBCnH64eiKQ

-https://www.youtube.com/watch?v=lp6KeIQ0XD0

-https://www.youtube.com/watch?v=L1lr08dqouU

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2020

Τα ρωσικά Uav στη Συρία και η δράση τους κατά τη διάρκεια της «Αυγής του Ιντλίμπ 2».

Από τις 15 Δεκεμβρίου 2019 οι ένοπλες δυνάμεις της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας (SAA) , της Ρωσίας , του Ιράν , της Χεζμπολάχ και άλλων συμμαχικών πολιτοφυλακών κήρυξαν την έναρξη της επιχείρησης «Αυγή του Ιντλίμπ 2». Οι συγκρούσεις έλαβαν μέρος στο ΝΑ τμήμα της επαρχίας Ιντλίμπ και στο Δυτικό τμήμα του Χαλεπίου κατά μήκος της λεωφόρου Μ5. 

Αντίπαλοι ήταν ο Συριακός Εθνικός Στρατός (SNA) , η οργάνωση Hayat Tahrir al-Sham (HTS) , η οργάνωση Rouse the Believers Operating Room , το Ισλαμικό Κόμμα του Τουρκιστάν (TIP) , και άλλες δυνάμεις των τζιχαντιστικών και μη ανταρτών. Τις ομάδες αυτές ενίσχυε με υλικό αλλά και εμπράκτως στο πεδίο της μάχης - ιδίως κατά το διάστημα της επιχείρησης «Ασπίδα Άνοιξης», 27 Φεβρουαρίου με 6 Μαρτίου- η Τουρκία.

 

Αναμφίβολα, πρωταγωνιστές στις συγκρούσεις της Συρίας (όπως και της Λιβύης και προσφάτως του Ναγκόρνο-Καραμπάχ) είναι τα τουρκικά Uav, κυρίως τα TB2 και τα Anka-S. Αυτά προκάλεσαν βαριές απώλειες στους αντιπάλους τους και θεωρούνται ως βασικοί συντελεστές της τροπής των παραπάνω συγκρούσεων. Με παρόμοια επιτυχία χρησιμοποιήθηκαν και τα ρώσικα, με τη διαφορά να έγκειται ίσως στο γεγονός ότι οι στόχοι των Τούρκων ήταν πιο «θεαματικοί», αν δούμε ότι χτυπήθηκαν δεκάδες άρματα μάχης, τεθωρακισμενα, αυτοκινούμενο πυροβολικό κλπ. Οι Ρώσοι από την άλλη, είχαν ως στόχους τις δυνάμεις του SNA, HTS και των λοιπών ομάδων που δεν διέθεταν τα παραπάνω και έτσι επικεντρώθηκαν κυρίως στην καταστροφή αυτοσχέδιων θωρακισμένων οχημάτων, σημαντικών κτηρίων αφού είχε εισέλθει  προσωπικό, στοιχεία πυροβολικού και MRLS και μερικά BTR/BMP/IFV και στις 20 Φεβρουαρίου απέναντι στα τουρκικά άρματα μάχης M60 και ΤΟΜΑ. 

Ρωσικά Uav.

Αρχικά, οι Ρωσικές Δυνάμεις χρησιμοποίησαν στη Συρία διάφορα Uav που διαθέτουν στο οπλοστάσιό τους όπως τα Orlan-10, Forpost, Eleron-3sv,  Orion και ZALA 421-16E2. Από τα τέλη του 2015 (δηλαδή όταν η Ρωσία είχε ήδη εμπλακεί στη Συρία), οι Ένοπλες Δυνάμεις της διέθεταν συνολικά 1.720 UAV. Από την άνοιξη του 2016, η Ρωσία είχε αναπτύξει 70 Uav και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους αναφέρθηκε ότι διέθετε άλλες 3 ομάδες, δηλαδή 6 με 9 σκάφη. Η δράση τους πιστοποιείται από την κατάρριψη μερικών από αυτά κατά καιρούς στη Συρία - κανένα κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Αυγή του Ιντλίμπ», έπεσαν μετά το πέρας αυτής, στις 10, 12 και 22 Μαρτίου - ενώ τα βίντεο από τις επιχειρήσεις προέρχονται πιθανόν από Orlan-10 ή Forpost.



Η συνεισφορά αυτών των Uav-τα Forpost που είναι στην ουσία μια παραλλαγή του ισραηλινού IAI Searcher Μk 2, τα Eleron και τα ZALA 421-16- είναι να παρέχουν αναγνώριση εδάφους, εναέριες περιπολίες και συντεταγμένες στους στόχους για ακριβείς επιθέσεις πυροβολικού και αεροπορίας. Τα Orlan-10 χρησιμοποιούνται συνήθως σε ζεύγη ή σε ομάδες των 3, όπου το πρώτο χρησιμοποιείται για αναγνώριση συνήθως σε ύψος 1 με 1.5 χιλιόμετρο, το δεύτερο για παρεμπόδιση εχθρικών επιθέσεων (Ηλεκτρονικός Πόλεμος) και το τρίτο ως αναμεταδότης που μεταδίδει τις πληροφορίες στο κέντρο ελέγχου. Το Orion από την άλλη πραγματοποιεί επιθέσεις κατά επίγειων στόχων, με μέγιστο φορτίο οπλισμού 200 κιλά, και η Συρία αποτέλεσε κυριολεκτικά το πεδίο δοκιμών του για να εγκριθεί η ένταξη σε περαιτέρω παραγωγή.

Όλα τα ρωσικά Uav (ένας στόλος από σχεδόν 2.000 πλέον που σύγκριση με το νούμερο των 180 το 2011 αποτελεί μια μεγάλη διαφορά)  έχουν βάρος μικρότερο από 30 κιλά, και είναι πολύ κατώτερα από το Forpost όσον αφορά το ωφέλιμο φορτίο το οποίο είναι και το μόνο που πλησιάζει τις αποδόσεις ενός MALE Uav. Επί του πεδίου τα Orlan-10, τα Uav με την πιο συχνή χρήση με τα Forpost, παρέχουν  σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα αναγνώρισης των Ρωσικών δυνάμεων στη Συρία. Αυτό, μπορεί να μεταφέρει έως 5 κιλά ωφέλιμου φορτίου, όπως σταθεροποιημένες κάμερες ημέρας και νυχτερινής όρασης και συσκευές ηλεκτρονικού πολέμου, να μεταδώσει οπτικοακουστικο υλικό από απόσταση έως 120 χλμ και  να παραμείνει στον αέρα για 14 ώρες σε υψόμετρο έως 5.000 μέτρα. Το αποτελεσματικό εύρος μετάδοσης του υλικού  μπορεί να αυξηθεί περαιτέρω χρησιμοποιώντας ένα άλλο Orlan-10 ως αερομεταφερόμενο σταθμό αναμετάδοσης. Όταν το ρωσικό βομβαρδιστικό Su-24M2 καταρρίφθηκε από τούρκικο μαχητικό κατέπεσε σε μια ορεινή περιοχή κοντά στα τουρκικά σύνορα, το επιζών μέλος του πληρώματος εντοπίστηκε γρήγορα με τη βοήθεια ενός Uav Orlan-10, καθιστώντας δυνατή την διάσωσή του από το έδαφος που ήταν υπό των ανταρτών/τζιχαντιστών. Το πλήρωμα που χειρίστηκε το Uav αργότερα παρασημοφορήθηκε για τον κρίσιμο ρόλο τους στην επιχείρηση διάσωσης.


Επιχειρησιακή δράση.

Η παροχή των πληροφοριών των ρωσικών Uav συνετέλεσε στην καταστροφή 4 αρμάτων μάχης, 5 πολλαπλών εκτοξευτών πυροβολικού, 58 οχημάτων διαφόρων τύπων, (BTR, BMP, M113, ACV-15, αυτοσχέδια θωρακισμένα οχήματα και λοιπά οχήματα) καθώς και στην καταστροφή επιπλέον 59 στόχων που αφορούν επιχειρησιακά κέντρα, φυλάκια, ομάδες πεζικού, ακόμη και εισόδους από σήραγγες, συνολικά 126 στόχους. Οι παραπάνω απώλειες αφορούν μόνο αυτές που μπορούσαν να ταυτοποιηθούν από τη δημοσίευση οπτικοακουστικού υλικού και παρατίθενται (μόνο των οχημάτων) μαζί με τις υπόλοιπες απώλειες των δυνάμεων του SNA, HTS, TIP και λοιπών οργανώσεων καθώς και του Τουρκικού Στρατού κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στην «Αυγή του Ιντλίμπ 2»:

Άρματα μάχης, σύνολο 17 εκ των οποίων 7 τουρκικά Μ60T Sabra και λοιπά, ένα Α/Κ πυροβόλο 2S1 Gvozdika, Τ-55, Τ-62 και τροποποιημένα σε λειτουργία ως APC: (1), (2) ,(3), (4) (5), (6), (7), (8), (9), (10), (11), (12), (13), (14). (15), (16), (17)

Τεθωρακισμένα οχήματα διαφόρων τύπων , σύνολο 41 -τα 9 χρησιμοποιήθηκαν ως SVBIED- (*), BMP-1, BRM-1K, BTR-60, ACV-15, M113A2, Vuran BMC, MSPV Panthera F9, Otokar ZPT, R-145BM,Shorland SB301 καθώς και οχήματα θωρακισμένα με αυτοσχέδιο τρόπο 20 στον αριθμό: (1), (2), (3) , (4) , (5), (6), (7), (8), (9) , (10), (11) , (12) , (13), (14), (15), (16), (17), (18), (19) και (20), (21), (22), (23), (24), (25), (26), (27), (28) και (29) και (30) και (31), (32) , (33), (34), (35), (36), (37), (38) , (39), (40), (41) , (42), (43), (44), (45), (46), (47), (48), (49), (50), (51), (52), (53), (54), (55), (56), (57), (58), (59), (60), (61).

Λοιπά οχήματα, φορτηγά, οχήματα μεταφοράς αρμάτων κλπ, 67 στον αριθμό: (1), (2) και (3), (4) και (5), (6), (7), (8) και (9), (10) ,(11) και (12) , (13), (14), (15), (16) , (17), (18), (19), (20) , (21), (22), (23) , (24), (25), (26), (27), (28), (29), (30), (31), (32), (33), (34) , (35), (36) , (37), (38) και (39), (40), (41), (42), (43), (44), (45), (46), (47), (48), (49) ,(50), (51), (52) , (53), (54), (55), (56), (57), (58), (59), (60), (61), (62), (63), (64) , (65), (66), (67).

44 στοιχεία από πολλαπλούς εκτοξευτές (7), όλμους, πυροβολικό:(1), (2), (3), (4) και (5) ,(6) και (7), (8), (9), (10), (11) και (12), (13), (14), (15) , (16), (17), (18) και (19), (20), (21) και (22), (23) , (24) , (25), (26), (27), (28) και (29), (30), (31) , (32), (33), (34), (35), (36), (37), (38), (39), (40), (41), (42), (43), (44).

Για την ιστορία, οι απώλειες του Συριακού Στρατού το ίδιο διάστημα είναι τουλάχιστον 110 περίπου άρματα μάχης και τεθωρακισμενων, εκ των οποίων τα 30 τουλάχιστον είναι από χτυπήματα αντιαρματικών (ATMG) και 44 από τη δράση των τουρκικών Uav.(**) Είκοσι από αυτά καταλήφθηκαν από τις αντίπαλες δυνάμεις. Επίσης, απωλέσθηκαν 39 στοιχεία πυροβολικού, όλμων, MRLS, καθώς και 59 οχήματα πάσης φύσεως (φορτηγά προμηθειών, οχήματα με οπλισμό των 23 χλστ, Shilka κλπ). Οι απώλειες του Συριακού Στρατού παρέχονται αναλυτικά εδώ με μοναδικό ίσως λάθος την καταστροφή συστήματος Pantsir-S1 που αποδείχθηκε ότι αποτελούσε προϊόν μοντάζ. Πραγματοποιήθηκαν ακόμη τουλάχιστον 56 επιθέσεις με ATGM σε θέσεις του Συριακού Στρατού όπως φωλεές πολυβόλων, ATGM, φύλακια, σε κτήρια με ομάδες πεζικού, στα χαρακώματα καθώς και στο ανοιχτό πεδίο. 

Αξίζει να αναφερθεί ότι παρά το σφυροκόπημα και τις μεγάλες απώλειες του Συριακού Στρατού στην «Ασπίδα Άνοιξης» , η γραμμή του μετώπου είχε μικρές αλλαγές και παρέμεινε σχετικά σταθερή ενώ πραγματοποιήθηκαν επιτυχείς αντεπιθέσεις ακόμη και σε μεγάλες πόλεις όπως η Σαρακίμπ. Στην τελευταία γίνεται συχνά μεγάλη μνεία για την προσφορά των μαχητών της Χεζμπολάχ. Οι επιθέσεις του Τουρκικού Στρατού πιθανόν να είχαν ξεκινήσει και πριν από την επίσημη έναρξη της επιχείρησης, από τις 27 Φεβρουαρίου δηλαδή, αν λάβουμε υπ' όψιν τις ανακοινώσεις των Τούρκων για τις απώλειες των Σύρων πριν από αυτήν καθώς και από την κατάρριψη τουρκικού Uav ANKA-S στις 25/2.

Συμπεράσματα

Συνολικά, η χρήση ρωσικών Uav αναγνώρισης στη Συρία κρίθηκε επιτυχημένη. Ωστόσο, έχει επισημανθεί ένα κρίσιμο ελάττωμα: οι ρωσικές δυνάμεις δεν έχουν κανένα επιθετικό Uav - σε αντίθεση όχι μόνο με τον συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, αλλά και τους Ισραηλινούς, τους Ιρανούς και τους Τούρκους, που όλοι έχουν επιθετικά αεροσκάφη μεσαίας τάξης στο συριακό πεδίο μαχών (και όχι μόνο) και τα εξελίσσουν ραγδαία. Όπως όλοι οι άλλοι χρήστες στρατιωτικών αεροσκαφών, η ρωσική κυβέρνηση ανακάλυψε ότι η απώλεια των Uav στο πεδίο της μάχης δε δημιουργεί πρωτοσέλιδα ούτε προκαλεί προβλήματα στην κοινή γνώμη. Οι ρωσικές δυνάμεις είναι γνωστό ότι έχασαν τουλάχιστον 10 Uav κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Συρία - αλλά αυτό έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητο στη Ρωσία και είναι αναλώσιμα.

Καταρριφθέν ρωσικό Eleron-3SV.

Από τα παραπάνω θα μπορούσαν να εξαχθούν ίσως χρήσιμα συμπεράσματα και για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Αποτελεί γεγονός ότι η Τουρκία έχει δώσει δέουσα σημασία στα Uav και έχει αποκομίσει μεγάλη εμπειρία από τα πεδία των μαχών σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ και Αρτσάχ. Φυσικά, αντιμετώπισε κατώτερης ποιότητας στρατεύματα και τεχνολογικό υλικό από οποιαδήποτε δυτική χώρα και ΝΑΤΟϊκά οπλικά συστήματα, όμως επ' ουδενί δεν θα έπρεπε να προκαλέσει εφησυχασμό. Η προσδοκώμενη απόκτηση των Rafale προσφέρει δυνητικά μια επιπλέον υπεροχή απέναντι στην τουρκική αεροπορία. Αυτή, σε συνδυασμό με την απόκτηση ενός στόλου Uav αναγνωρίσεων θα μπορούσε να δώσει τον ανάλογο χειρισμό και αποτέλεσμα, με δεδομένο την επικράτηση στον αέρα, με τη χρησιμοποίηση των ρωσικών Uav στη Συρία χωρίς να αναγκαστεί η χώρα να προβεί σε έναν αγώνα δρόμου για την απόκτηση επιθετικών Uav, όπως πολλοί αναφέρουν, στον οποίο η Τουρκία είναι ήδη μπροστά και πιθανόν να είναι αχρείαστος. 


Πηγές:

1. Όλα τα βίντεο που αφορούν τις συγκρούσεις στην επιχείρηση «Αυγή του Ιντλίμπ 2», από τις 19 Δεκεμβρίου έως τις 6 Μαρτίου, του καναλιού στο YouTube «R & U Videos» , War Diary με το δημοσιογραφικό προσωπικό του ANNA News. 

2. Λογαριασμοί στο Twitter : TheDeadDistrict, Santa Klaus, Hugo Kaaman, Krummapper, Calibre Obscura, XI,  Geroman, ZOKA, Samir, Oryx, Woofers, Hans Smhulke, MENA Conflict, Qalaat al Mudiq. 

3.http://cast.ru/products/articles/russian-uavs-in-syria.html

4. https://lostarmour.info/

5.https://www.oryxspioenkop.com/2020/02/the-idlib-turkey-shoot-destruction-and.html?m=1 . 

Σημειώσεις

(*) Τα 4 Vuran BMC έφεραν ελαφρές ζημιές.

(**)Να σημειωθεί ότι κάθε χτύπημα δεν σημαίνει και καταστροφή του άρματος, μερικά εξ αυτών επιβίωσαν του χτυπήματος με μικρέ ζημιές ενώ άλλα από την επιτυχή προέλαση του Συριακού Στρατού καθολη σχεδόν τη διάρκεια των επιχειρήσεων είχαν την ευχέρεια να μεταφερθούν στα μετόπισθεν για επισκευή.